را كه تهديد كفار و مشركان لجوج به عذابهاى الهى است ، تعقيب مىكند . نخست مىگويد : « اى پيامبر بگو پروردگارا ! اگر بخشى از عذابهايى را كه به اين گروه سركش وعده مىدهى به من نشان دهى . . . » ( * ( قُلْ رَبِّ إِمَّا تُرِيَنِّي ما يُوعَدُونَ ) * ) ( 1 ) . « پروردگارا ! مرا در اين عذابها با قوم ستمگر همراه مگردان » ( * ( رَبِّ فَلا تَجْعَلْنِي فِي الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ) * ) . تقاضايم اين است كه هر گاه عذاب قطعى تو دامان اينها را فرو گيرد بر من منت گذار و مرا از اين مهلكه برهان كه با ظالمان و ستمگران همراه نباشم . بدون شك عمل و برنامه پيامبر ص چيزى نبود كه او را مشمول مجازات الهى كند ، و نيز بدون شك در قانون عدل الهى هرگز خشك و تر با هم نمىسوزند و حتى اگر در يك مملكت عظيم يك نفر خداپرست وظيفه شناس باشد و ديگران به جرم اعمالشان گرفتار عذاب شوند خدا آن يك نفر را نجات خواهد داد . ولى اين دعاى پيامبر ص كه به فرمان الهى انجام مىگيرد به خاطر اين است كه اولا به كافران مشرك اخطار كند كه مساله آن قدر جدى است كه حتى پيامبر بزرگ اسلام ص بايد خود را به خدا بسپارد و نجات را از او بخواهد ، ثانيا تعليمى است براى همه پيروان اين پيامبر كه هرگز ايمن از عذاب الهى نباشند و خود را در هر حال به او بسپارند . و اما اينكه منظور از اين عذاب ، چه عذابى است ؟ بيشتر مفسران معتقدند منظور مجازاتهاى دنيوى است كه خداوند دامنگير مشركان ساخت از جمله شكست

--> ( 1 ) « اما » در آيه فوق مركب از « ان شرطيه » و « ماء زائده » است كه در اينجا به منظور تاكيد آورده شده ، و معمولا براى اينكه ان شرطيه بتواند بر سر فعلى در آيد كه با « نون تاكيد » همراه است بايد كلمه « ماء » فاصله شود .